خداحافظی

زمانی که #خداحافظی را با تو شروع کردم، به #رابطه های دیگر سلام کردم. زمانی که از تو ناامید شدم، به آدم های دیگر #امیدوار شدم. به آدم هایی که مرا می دیدند و هر از گاهی حالم را می پرسیدند. آدم هایی که با بی تفاوتی مرا در انتظاری سخت نمی گذاشتند. آدم هایی که برای تولدم کسی لازم نبود به آنها یادآوری کند و به زور #لبخند بزنند و بگویند: "آرزو کن". آن زمان ها آرزویم تو بودی و اکنون آرزویم خودم هستم. آن روزها همه چیز به تو ختم می شد. چه روزهای غم انگیزی. خوشحالم که آن روزها تمام شده است. تو نیستی و من هنوز در امتداد خداحافظی ام. و راضی ام از نبودنت و از بودنم. از اینکه تصمیم گرفتم برای بی تفاوتی تو تلاش نکنم از اینکه در نهایت تصمیم گرفتم خداحافظی را شروع کنم. موفق نشده ام کامل خداحافظی کنم. تصویرت هنوز همراهم هست. در تصویرت می خندی و #سیگار می کشی و مهم تر از همه مرا می بینی. در تصویرت #نگاه میکنی. نگاهی نافذ و گیرا. اما این فقط یک تصویر است. و من قبول کرده ام که تصویر تو هرگز شبیه به خودت نبوده و نخواهد بود. تصویری که من از تو دارم، با حقیقت تو بسیار تفاوت دارد. و شبی که پذیرفتم تو با تصویرت فرق داری شب عجیبی بود. آن شب تنهاترین و بی پناه ترین آدم روی زمین بودم. آن شب فکر می کردم "می میرم"، ایمان داشتم که دیگر نمی توانم در دنیا دوام بیاورم. اما شب های زیادی گذشت و من زنده ماندم و تو همچنان بی تفاوت متن از: #پونه_مقیمی

جÙx88اب دÙx84تÙx86Ú¯Ûx8c.âx80x8c..ðx9fx99x8c...